This blogpost is only available in Dutch.

‘Is this the first time you eat this?’ Deze vraag verzekerde mij ervan dat ik toch maar eens aan mijn gezichtsuitdrukking moet gaan werken. En ik nog denken dat het chocomel was, want zo zag het er oprecht uit. De gedachte aan chocomel bleek alleen iets te optimistisch toen ik de eerste slok nam. Na een lach van mijn beide collega’s volgden de woorden: ‘ You must finish this’. Ik kan je beloven dat je daar niet heel gelukkig van wordt op het moment dat je denkt chocomel te krijgen, maar in werkelijkheid een soort drinkbare, smakeloze pap naar binnen aan het werken bent.

Laten we even eerlijk zijn. Het is alles of niets, toch? Ik wilde hier wonen, dan moet ik er ook helemaal voor gaan. Denkend aan een overheerlijke chocomel (zo eentje in een oranje beker, met een hoge toef slagroom erop en een lekker koekje ernaast), dronk ik de beker zo snel mogelijk leeg. Voorafgaand aan deze heldendaad had ik natuurlijk nog even de opties overwogen om het goedje in mijn beker in die van mijn collega’s te krijgen. Of op elke andere plek buiten mijn mond. In de kroeg krijg ik het namelijk altijd voor elkaar om bier over te gieten in de glazen van mijn vrienden, als ik per ongeluk zat aan het worden ben (is bijna nooit hoor, geen zorgen mensen). Dat zou nu ook wel moeten lukken toch? Zelfs deze creatief opgeleide student – dare to think other directions, zoals Fontys zegt, was niet creatief genoeg voor deze opgave. Er zat echt niets anders op dan het gewoon te drinken. Ik zal jullie de verdere details besparen, maar de hele situatie zorgde uiteindelijk voor een trotse Amber die haar lege beker liet zien en een boks kreeg van haar collega’s.

Zoals jullie kunnen lezen heb ik met eten nog een beetje moeite. Het woordje ‘regelmaat’ kennen ze hier namelijk niet. Dat zorgt ervoor dat ik toch zeker wel met regelmaat vergeet te eten. Drinken is ook niet mijn grootste talent (en dan heb ik het in dit geval even over water). Dat wordt dus iets beter naar mijn lichaam luisteren. Er is hier wel heerlijk fruit en er zijn ook plekken waar wat meer westers eten te krijgen is. Ik heb ook al een aantal keren local food geprobeerd, maar dat is toch wel heel erg wennen. Logisch natuurlijk. Ik ben ook zeker van plan om het vaker te proberen, maar nu eerst even wennen aan een nieuwe baan en een eigen huis. Zo tussen de hectiek door ben ik ook gewoon even op mezelf gaan wonen en dat is niet niks. Nou heb ik geluk dat ik een heel mooi plekje heb, waar ik me echt thuis voel. Nog blijer ben ik met mijn Belgische kamergenoot: een leuke chick van 22 die me overal mee naartoe neemt en met wie ik iedere avond sterrenbeelden zoek. Ik waarschuw jullie alvast, want ik ben half Belg als ik straks weer in Nederland ben. Ik heb hier bijvoorbeeld geen koelkast, maar een frigo. Al die verschillende culturen hier, over vijf maanden begin ik met gemak een internationale carrière.

Om even terug te komen op de anekdote aan het begin van dit verhaal, ik ben heel dankbaar voor alles wat ik hier mee mag maken. Zelfs voor de pap in een beker waar als kers op de taart nog een velletje op drijft, wat aan je lip blijft plakken wanneer je drinkt. De regen die op het dak klettert, de kinderen die naar me lachen, de moeders die me vastpakken, de projectmanagers die me bedanken en het marathonteam dat me nu al als volwaardig lid rekent: dat alles heeft ervoor gezorgd dat die pap gister toch wel heel lekker smaakte.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: