This blogpost is only available in Dutch.

‘Ik heb dezelfde oorbellen als jij.’ Dat probeerde ik haar duidelijk te maken door het ringetje in mijn oor vast te pakken tussen mijn duim en wijsvinger. Aan de manier waarop ze haar rug tegen een andere klasgenoot drukt, merk dat ze niet helemaal op haar gemak is. Het is ook maar raar, opeens een mzungu (dat betekend hier ‘blanke’ – inmiddels wel een verbrande blanke) op school. Ik ga op mijn hurken zitten, zodat ik bijna net zo klein ben als zij. Handjes op haar rug, ogen op mij gericht. Ik wijs nogmaals naar mijn oorbel en het kind achter haar heeft door wat ik bedoel. Er wordt iets gefluisterd wat ik niet kan verstaan door de taal, maar ook door het lage volume. Twijfelend doet het meisje een klein stapje naar voren en langzaam beweegt ze haar arm omhoog. Ook zij pakt het ringetje in haar oor vast, precies zoals ik dat deed. En dan een lach. Zonder woorden zo veelzeggend.

Een dag later kwam ik erachter dat meisjes hier al heel vroeg oorbelletjes krijgen, zodat ze niet meer ‘perfect’ zijn. En dan betekent ‘perfect’ hier om geofferd te worden. Hekserij komt nog steeds (te) veel voor in Uganda. Kinderen worden van de straat geplukt en vermoord, omdat een toverdokter heeft gezegd dat dat geluk zal brengen. De lichaampjes worden verminkt en bepaalde lichaamsdelen worden verwijderd, zodat deze geofferd kunnen worden. De opererende toverdokters en het aantal straatkinderen in Uganda is een combinatie die dit probleem alleen maar voedt. Wanneer een meisje oorbellen heeft of een jongen besneden is, is de kans kleiner dat ze geofferd worden. Deze kinderen voldoen dan namelijk niet meer aan de eisen van een offer.

Ik schrok hiervan. Niet omdat ik niet weet dat hekserij hier een ding is en ook niet omdat ik bang ben dat het meisje iets zal overkomen. Maar wel omdat zoiets simpels als een oorbel zelfs niet ‘gewoon’ een oorbel is. Op dat soort momenten voel ik me machteloos. Ik sta bij mijn vrienden niet voor niets bekend als de wereldverbeteraar en ik wil er het liefst voor zorgen dat iedereen blij en vrolijk is. Accepteren dat me dat nooit zal lukken is misschien nog wel het moeilijkste aan het leven hier. Ik heb al heel snel geleerd dat ik zo veel dingen niet in de hand heb. Beter gezegd, ik heb eigenlijk maar heel weinig dingen wel in de hand. Ik hoop alleen ontzettend dat het meisje gewoon denkt dat ze mooie sieraden heeft gekregen. Want hopen, dat is het enige wat ik kan doen in dit geval.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: