This blogpost is only available in Dutch.

Wennen aan Masaka is wel gelukt, ik voel me daar inmiddels thuis. Door naar het volgende level dus: Kampala. Goed voorbereid (met slotjes op de rugzakken en te veel lelijke heuptasjes) vertrok ik gister met een leuke groep vrijwilligers naar de hoofdstad van Uganda.

Het avontuur begon in de ghoster, een vervoersmiddel wat je een beetje kan vergelijken met een kleine bus. Alleen dan zonder dienstregeling, want deze vertrekt gewoon als hij helemaal vol zit. En met vol bedoel ik ook écht vol. Met klapstoeltjes werd zelfs de ruimte van het gangpad nuttig gemaakt en er werd ook zeker niet moeilijk gedaan om wat kinderen of een kip op schoot te nemen. Voor tienduizend shilling (ongeveer €2,50) bracht dit witte koekblik ons naar de taxiplaats in Kampala, wat toch zeker drie uur rijden was. Natuurlijk waren wij als onervaren mzungu’s te vroeg uitgestapt, maar gelukkig zag de chauffeur aan onze verwarde gezichten dat we nog een stukje verder moesten. Vriendelijk zei hij dat we maar weer moesten instappen en onder komisch gelach van de lokale bevolking zochten wij weer een plekje uit.

Met liefde zou ik willen uitleggen hoe het verkeer er in Kampala aan toe gaat, maar dat kan ik niet. Er is namelijk geen touw aan vast te knopen. Als ik je dan toch een indruk moet geven, dan komt het het meest in de buurt van ‘ogen dicht en hopen dat je levend op je bestemming aankomt’. Deze tactiek had ik toegepast toen ik achterop de boda zat. Die werkt blijkbaar best goed – want ik leef nog! Stel je even voor dat er o-ver-al auto’s, voetgangers, dieren, scooters en bussen bewegen, waar jij met de boda tussendoor crosst. Net alsof je een duur biertje veilig naar je vriend wil brengen op een super druk feestje (in het ergste geval tijdens ‘Links, Rechts’ van Snollebollekes). Alle boda’s stoppen trouwens wel netjes voor rood licht. Het groene licht lijkt daarna echter het startsignaal voor een straatrace waarbij de winnaar tien miljoen euro ontvangt. Maar even zonder grappen: we moesten allemaal echt wel even bijkomen toen we bij ons hostel arriveerden. Alle eerste keren zijn spannend, maar de eerste keer op een boda boda in Kampala is er eentje voor gevorderden.

Wat alles in één klap goedmaakte, was de heerlijke tosti die ik had besteld. Wat kan je daarvan genieten als je al een maand geen boterham met kaas meer hebt gegeten. Daarna besloten we om even naar het winkelcentrum te lopen. Bijna als echte inwoners van Kampala, staken we de straat over: nog net geen ogen dicht, maar wel gewoon lopen. Fijn dat de meeste (tot nu toe zelfs alle) auto’s dan wel stoppen. Als we netjes hadden gewacht totdat het rustig was op de weg, had ik er nu nog gestaan.

Bizar. Ik zette mijn voet over de drempel en stapte niet alleen een winkelcentrum, maar ook een stukje Europa binnen. Als eerste liepen we tegen een ijssalon aan waar we een overheerlijk ijsje hebben gegeten. Een tosti en schepijs op één dag, mijn geluk kon niet op. Daarna hebben we wat rondgelopen binnen in het centrum, waar ik erachter kwam dat ze hier dus wél weten wat airconditioning is. Het is misschien moeilijk voor te stellen, alleen het was echt heel fijn om daar te zijn voor een uurtje. Even niet de mzungu, even geen 30 graden, even geen onvoorstelbare drukte. Even geen Afrika. Even een beetje thuis.

Vastbesloten dat we snel weer terug zouden gaan, belden we de volgende ochtend een Uber. Dan zouden we zo weer bij het taxipark zijn en terug naar Masaka kunnen. Achteraf waardeer ik onze positieve instelling, die na een dag in Kampala nog niet eens een klein beetje bijgesteld was. Helaas bleek het nog een heel gedoe om in de ghoster terug naar huis terecht te komen. Zélfs ik, de naïeveling, heb het gevoel dat we kei hard zijn opgelicht, omdat we naar drie verschillende plaatsten zijn gebracht waar we allemaal een soort van entree moesten betalen. Een tropische regenbui en het feit dat we het andere gedeelte van de groep kwijt waren, maakte het dramatische plaatje compleet. Ik kan jullie nu geruststellen dat uiteindelijk alles is goedgekomen, zoals altijd alles hier in Afrika gewoon goedkomt.

Tot snel Kampala, we’ll be back! Ook al heb ik het opgegeven om te begrijpen hoe je werkt ;).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: