This blogpost is only available in Dutch.

Al kun je jezelf nog zo goed aanpassen, westerse gedachten in combinatie met de Afrikaanse cultuur zorgen toch wel voor de meest grappige situaties. Ik heb al verschillende keren gezegd dat ik best goed mee kan in deze andere cultuur, maar begrijpen? Nee, ik denk niet dat me dat gaat lukken. Dat blijkt wel uit de verschillende momentjes waarop ik word geconfronteerd met mijn Europese opvoeding die hier totaal niet van toepassing is. Dan kan ik wel altijd heel hard lachen om mezelf en ik wil dat jullie natuurlijk niet onthouden.

De afgelopen twee weken ben ik bezig geweest met het kick-off event van de marathon te organiseren. Het event was vrijdag 8 maart, op International Women’s Day. We zijn een week daarvoor begonnen met het vaststellen van een budget. Nog een paar dagen later zijn voor de eerste keer verschillende instanties gebeld, die we nodig hadden om het event te kunnen realiseren. Heel enthousiast maakte ik samen met een collega een tijdsschema voor de dag zelf, waarin de activiteiten netjes per uur waren ingedeeld. Ook hadden we een taakverdeling uitgewerkt, want zelfs voor Ugandese begrippen was er wel heel weinig structuur te bekennen. Bij een taakverdeling hoort natuurlijk ook een datum waarop het uiterlijk af moet zijn. Na een tijdje overleggen, heb ik het voor elkaar gekregen om de deadline voor de meeste taken op dinsdag te zetten in plaats van op woensdag. Even voor de duidelijkheid: het evenement was op vrijdag (!). Mijn Nederlandse communicatiehartje kreeg al meteen stress van deze planning en ik was blij dat ik er een dag eerder van had kunnen maken. Achteraf was dat totale onzin, want hier is alles en iedereen eraan gewend om last minute dingen te regelen. In Nederland kun je niet in de laatste week een groot event organiseren, want dan is de locatie bezet, catering druk, tenten al verhuurd en de nodige contracten nog niet getekend. Omdat hier de hele samenleving erop is ingericht dat niks gepland is, is het dus ook helemaal niet nodig om als organisatie op tijd te beginnen met event planning. En dan heb ik nog niet eens iets gezegd over het feit dat 0,0 dingen van het fantastische schema uiteindelijk zo uitgevoerd zijn. Natuurlijk niet, Amber. De tocht door de wijk om aandacht te vragen voor het event begon twee uur later dan de bedoeling was. Toen we eenmaal onderweg waren, was de muziekinstallatie van een vrachtwagen kapot. Wel een halve minuut waren we aan het rijden, om vervolgens weer een half uur te wachten. Want de muziekinstallatie van te voren testen, dat doen we natuurlijk niet. Uiteindelijk werd alles gewoon ter plekke bedacht en keken we per moment even aan hoe het komende uur eruit zou gaan zien. De planning liep, zoals gepland, helemaal anders. Na wat uitspraken zoals ‘Ik vraag me af hoe we het ieder jaar weer voor elkaar krijgen om een marathon te organiseren’, kwam aan het eind van de dag toch gewoon alles goed. Ik ben immers nog steeds in Afrika.

De dag daarna werd er een Thank You-event georganiseerd door een andere stichting, die de marathon om hulp had gevraagd. Er werden mensen uitgenodigd die in het verleden wat voor de stichting betekend hadden. Dezelfde ochtend kregen we een berichtje dat het plan veranderd was en dat ze het liefst 300 mensen in plaats van 100 op het event zouden willen hebben. Het hele marathonteam heeft dus zo veel mogelijk mensen meegevraagd, wat er uiteindelijk voor zorgde dat het een super gezellig feestje werd. Er waren tafels neergezet en heel mooi gedekt naast het zwembad. Het buffet stond al klaar en ik zag toen ik binnenliep al meteen een stuk of tien glimmende schalen staan. Ik proefde de lasagne en gebakken aardappeltjes al in mijn mond terwijl ik er naar keek. Toen we eten gingen halen, werd ik toch stiekem wel een beetje teleurgesteld. In de bakken zat gewoon matoke (bananenpuree) en rijst. Ik kon er wel om lachen, heerlijk hoe je brein werkt. In de vijf weken dat ik hier nu ben, heb ik echt wel geleerd wat voor eten hier te krijgen is. Toch zijn er blijkbaar associaties uit mijn eigen wereld die te pas en te onpas nog even naar boven komen. Er wordt hier echt geen lasagne geserveerd tijdens een lokaal diner, zelfs niet als er allemaal mooie schalen staan. Natuurlijk niet, Amber.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: