This blogpost is only available in Dutch.

Kwetsbaarheid: een van de engste dingen om te voelen. Het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog heb geplaatst. Dat komt niet doordat ik niks mee heb gemaakt om te vertellen en al helemaal niet omdat ik het niet meer leuk vind om te schrijven. Ik kon het alleen even niet. Honderden gedachten dwaalden door mijn hoofd en ik kon er niks mee. Opschrijven werkte niet, want ik kwam niet verder dan een paar regels.

Het viel me op dat ik me tot nu toe bijna niet verdrietig heb gevoeld en dat ik dat hier ook heel moeilijk vind. Misschien is het wel een soort beschermsysteem van mijn lichaam. Net alsof het tegen mij zegt: ‘Prima, je mag dit allemaal meemaken, maar we houden het wel lekker oppervlakkig.’ In sommige gevallen ben ik daar blij mee, want je ziet hier stiekem veel dingen die je graag wil veranderen. Aan de andere kant is het ook goed om echt na te denken over alles wat je meemaakt, zodat je er zelf het meeste van kan leren.

De eerste twee maanden waren vooral leuk, druk, fijn en vol indrukken. Moeilijke momenten ervaarde ik oppervlakkig en verwerkte ik onbewust, bijvoorbeeld in mijn slaap. Je zou kunnen zeggen dat het ook vermoeiend was, maar daar leek ik geen last van te hebben. Gewoon doorgaan vond ik toch wel de beste techniek om hier het leven vol te houden. Iedere dag weer gewoon vrolijk, vanaf de droge boterham bij het ontbijt totdat ik mijn klamboe sloot om te gaan slapen. Ik wilde het liefste zes dingen tegelijkertijd doen en mijn energie kon niet op. Dacht ik.

Zoals veel mensen – in Masaka en thuis thuis – al gezegd hadden, was ik weer eens te druk bezig en moest ik meer tijd nemen voor mezelf. Dat tegen mij zeggen maakt dus totaal geen indruk, als ik het niet zelf doorheb. En omdat ik een heel mooi muurtje om mijn eigen gevoelens had gebouwd, had ik totaal niet door dat ik mijn grens al een paar keer gepasseerd was. Tot afgelopen zondag. Na een hele drukke week vol tripjes en gezellige avonden, bleef ik in mijn eentje over bij Villa Katwe. Het leek alsof alles wat ik de afgelopen tijd heb meegemaakt, in een keer naar boven kwam. Ieder kind dat huilde, iedere moeder die lachte, iedere middag waarop ik local food at en iedere avond waarop ik genoot van een lekkere hamburger. Elk moment waarop ik dacht dat ik nooit meer naar huis wilde. Maar toen, voor de eerste keer, ook de gedachte dat ik dat wel zou willen.

Ik merkte dat ik heel veel nadacht. Over mijn toekomst, over school, een eigen bedrijf, reizen, over de mensen hier, over de mensen thuis. Ik dacht wel na, maar niet diep genoeg. Alles bleef precies ver genoeg van me af, zodat ik er niks bij zou voelen. Dit was de eerste keer dat alles tegelijk als een baksteen binnenkwam en ik kon er niet om heen. Ik kan je beloven: dan is Nederland opeens heel ver weg. Wat had ik graag even een aantal mensen goed geknuffeld op dat moment. Deze keer moest ik genoegen nemen met een stem die me er via de telefoon van probeerde te overtuigen dat alles goed zou komen.

Op advies van de mensen hier, naar wie ik deze keer wel heb geluisterd, heb ik twee dagen verplicht niks gedaan – stiekeme kantoorbezoekjes en een paar uurtjes lekker websiteteksten schrijven niet meegerekend. In een gesprek met mijn stagebegeleider kwam ik erachter dat het eigenlijk allemaal basic stuff is waar ik mee zit op dit moment. Iedereen maakt dat een keer mee als je hier komt wonen. Het was mij gewoon heel goed gelukt om voor een lange tijd net de doen alsof het me niet raakte. En in zekere zin was dat ook zo, want ik was me er oprecht niet van bewust.

Dus ja, kwetsbaar zijn voelde voor mij gevaarlijk. Zeker nu ik hier ben, want dan kun je je opeens heel alleen voelen. Maar ik heb geleerd dat kwetsbaar zijn ook iets heel moois is, want je kunt daardoor juist alles intenser beleven en een grotere groei doormaken als persoon. En dat is tenslotte ook een van de redenen waarom ik zo nodig helemaal hierheen moest gaan.

Voor de mensen die het zich afvragen: nee, ik ben geen parttime filosoof geworden. Al moet ik wel eerlijk toegeven dat mijn hersenen hier overuren draaien. Wat dus inmiddels niet meer erg is, want ik kan het beter plaatsen. Kwetsbaar zijn is iets wat je alleen maar heel sterk maakt, uiteindelijk. En geen zorgen, de volgende keer gewoon weer een leuk verhaaltje voor het slapen gaan over mijn avonturen in Kampala. Die heb ik namelijk nog genoeg!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: