This blogpost is only available in Dutch.

Geluk. Geluk zit in de kleine dingen. Woensdagavond, eentje zoals alle andere, dacht ik. Petra, sinds een week mijn nieuwe huisgenootje en al sinds twee maanden de gekste en leukste chick die hier rondloopt, ging nog even Ajax kijken. Ik besloot om lekker op tijd te gaan slapen, want ik had hard gewerkt – ja, echt. Daarnaast vind ik mijn eigen bed véél interessanter dan een paar mannetjes die achter een bal aan rennen.

Er was aan Petra en mij eerder die avond verteld, dat onze bewaker Bosco jarig was de dag erna. We hadden ballonnen gekocht en er was zelfs al taart besteld. Terwijl ik stond af te wassen, vroeg ik nog hoe oud hij zou worden. Die vraag werd beantwoord met de meest vragende blik die ik ooit heb gezien en de woorden (vertaald natuurlijk): ‘ik weet het niet’. In Uganda is het zo gek nog niet dat iemand zijn eigen verjaardag of leeftijd niet weet. ‘Maar morgen ben je jarig, toch?’ Nog meer gezichtsuitdrukkingen die schreeuwen dat hij echt niet begrijpt wat ik zeg. Ook dat is niet heel zeldzaam, want soms lijkt het alsof je allebei een ander gesprek voert als je met een Ugandees praat.

Petra ging nog even de kroeg in, waarna ik mijn bed in kroop. Toen ze om half 1 weer thuiskwam, na de dramatische afloop van de wedstrijd, wilde ik net naar de wc gaan. Ik hoorde dat mijn naam zachtjes geroepen werd. Daarna volgde het idee om even voor Bosco te zingen, want ja, hij was natuurlijk jarig! Dus wij zetten met onze blije koppen ‘Happy Birthday’ in en zongen net niet op de goede toonhoogte, maar wel met de beste bedoelingen, het liedje voor hem. Een beetje ongemakkelijk lachte hij naar ons en daarna sprak hij de legendarische woorden: ‘Is iemand van jullie jarig?’, met zijn vinger wijzend naar Petra en mij. ‘Nee, het is jouw verjaardag!’ We kregen het maar niet duidelijk uitgelegd. Voor de vierde keer die dag zei hij dat het niet zijn verjaardag was. Wij leken het toen pas voor de eerste keer te horen. Dan ben je opeens blij dat je in het tijdperk van Facebook leeft, want waar hij bij stond zochten we de verjaardag van Bosco op. ‘Jarig op 25 december’ las ik hardop voor. Alles in Uganda is anders, maar ik kan je nog net wél verzekeren dat 25 december niet opeens op 9 mei valt. Tranen gelachen toen we erachter kwamen dat hij dus helemaal niet eens echt jarig was. We stelden voor dat we zijn verjaardag gewoon zouden verplaatsen, omdat we nu toch al zo lekker in de vibe zaten. Uiteindelijk bleek dat op zijn identiteitskaart ook 9 mei als verjaardag stond. Zijn ouders hadden dat gedaan omdat hij nog geen 16 was op de dag dat ze de kaart aanvroegen en dat kan pas vanaf de 16e verjaardag. Goede oplossing toch, om dan gewoon een verjaardag een klein beetje te verzetten?

Petra en ik waren daarna zo lekker aan het kletsen dat we lachend bij haar op bed terechtkwamen. We hadden eigenlijk wel een beetje honger, dus ik toverde nog ergens een klein zakje chips vandaan. Er lag ook al twee weken een super duur minizakje M&M’s uit Kampala in de koelkast, voor speciale gelegenheden. Dit was hem dan, de speciale gelegenheid. Niet omdat er iets speciaals was (al helemaal geen verjaardag dus), maar omdat we het speciaal zouden maken. Een biertje hoort er eigenlijk ook wel bij op zo’n moment en gelukkig stond er nog eentje in de koelkast. Voordat we al deze lekkere dingen konden regelen, moesten we eerst nog even dealen met een spin die we in de badkamer vonden. Nadat we er samen een minuutje naar gekeken hadden, besloten we dat hij wel mocht blijven zitten. Toen het diertje begon te wandelen en we bedachten dat we vannacht nog naar de wc zouden moeten, vonden we het toch beter dat Bosco hem even weg zou halen. Natuurlijk ging dat gepaard met een poging van hem om de spin in ons gezicht te duwen en een aantal gilletjes van twee hele stoere dames.

Half 2, alleen het licht van de maan vindt de mooie bomen in onze tuin. Op bed met één biertje, één klein zakje chips en misschien iets meer dan 10 M&M’s. Kaarsjes branden, een carnavalsafspeellijst dooft de stilte van de nacht en allebei hebben we een lelijke pyjama aan. We lachen om niks. Of we lachen om alles. Álles. Geluk zit misschien helemaal niet in de kleine dingen. Ik denk dat de kleine dingen gewoon groter zijn dat klein. En kleine spinnen trouwens ook.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: