This blogpost is only available in Dutch.

Na de bocht zie ik het hek verschijnen. We zijn er bijna. De motor van de boda maakt steeds minder geluid. We rijden inmiddels bijna stapvoets en binnen 3… 2… 1… We staan stil. Dat is het dan, mijn (voorlopig) allerlaatste bodaritje.

Eerste en laatste keren zijn stom. Bij eerste keren gaat bijna altijd alles fout en bij laatste keren probeer je te goed je best te doen om alles te onthouden. Ik weet inmiddels echt wel hoe mijn straat eruit ziet, maar toch lag er meer nadruk op toen ik wist dat het ‘de laatste’ was. Misschien was het geforceerd genieten, omdat het nu nog kan?

In de verte hoor ik een auto aankomen en, ja hoor, hij rijdt het terrein op. De taxi is er. Al een week lang ben ik afscheid aan het nemen, zonder écht afscheid te nemen. Het kwam niet binnen. Ik ben er toch gewoon nog? Na vijf feestjes kon ik nog steeds niet beseffen dat ík deze keer de persoon ben die naar huis gaat. Of weg van huis, het is maar net hoe je het bekijkt.

Op mijn laatste avond hebben Petra en ik samen nog even de hoogte- en dieptepunten besproken onder het genot van een Ugandese Waragi (gin). Natuurlijk gewoon uit een theemok, zoals een echte student op kamers dat hoort te doen. In mijn inmiddels lege kamer bespraken we de mooiste herinneringen. En wat waren dat er veel.

Dan het laatste nachtje. Nog steeds geen besef van de vlucht naar Nederland binnen 24 uur. Misschien is het afscheid nemen van mensen minder zwaar, omdat ik zeker weet dat ik snel weer terug ben en ze dan gewoon weer zie. Maar deze morgen moest ik ook afscheid nemen van mijn eigen avontuur. En het moeilijke daarvan is dat het echt eindigt. Deze periode krijg ik nooit meer terug, in ieder geval niet op dezelfde manier.

‘It’s time.’ De chauffeur zegt precies dát wat ik niet wil horen. De hele ochtend was ik een blij en vrolijk meisje, maar ondanks dat, stap ik met dikke tranen de auto in. De laatste keer een knuffel van mijn huisgenootje. De laatste keer langs kantoor. De laatste keer over de voor mij inmiddels vertrouwde weg. Maar dan Masaka uit.

Dit is de eerste keer dat ik zoveel ‘laatste keren’ heb na een periode van vijf maanden. Zoals ik al zei: eerste keren gaan altijd fout, dus misschien ben ik er daarom zo slecht in. Maar ik ben erachter gekomen dat het helemaal niet om de eerste of laatste keren gaat. Het gaat om álle andere keren daar tussen in. Bij mij waren die ‘andere keren’ vooral geluksmomentjes. Klein, groot, met andere mensen of alleen. En ik kan er nog niet aan denken om dat af te sluiten, dus dat doe ik morgen vroeg. Misschien ben ik er dan klaar voor. Na een knuffel van mijn zusje en met een bruine boterham met kaas in mijn hand.

Ik doe niet aan laatste keren,
Ben meer van de ‘heel snel weer’en

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: